Unplug Society to Innovate SMART Cities

(Sensing Meta Adaptive Relation Travelzone) een artikel uit de serie Unplug: Technology Meets Society

Gezellig virtueel een kopje koffie drinken en bijkletsen met buren, vrienden of collega’s. Mmh, zelfs virtueel wordt er wat afgeklaagd. Het is ook nooit goed. Eerst willen we allemaal wat meer quality time, niet meer zo hard werken, meer vrije tijd om dingen te doen die we graag willen doen. Dan mag je voor noppes vanwege een dronken virus 2-3 weken de hoofdrol in je eigen virtual reality movie spelen. Is ook die hoofdrol niet goed genoeg want ons bewegingsvrijheid is ineens beperkt. Hoezo beperkt? Je hebt nu volop tijd om met je partner bij het koffiezetapparaat je flirt technieken te verbeteren. Bovendien mag je voorproeven in de cyberwereld van de jongeren dus beter dan Matrix, the Gamer, RoboCop, Ender’s Game wordt het niet.

Okay. Geen Bandersnatch of Black Panther. Wat dan wel? Je drukke analoge leven met z’n verouderde processen blijven voortzetten in het digitale tijdperk van de jongeren? In een wereld vol disruptieve technologieën vasthouden aan je analoge gedrag en mindset? Blijven verzamelen om het verzamelen van het materiële en status? Vastklampen aan het oude vertrouwde maar ook een graantje meepikken van die digitale wereld? Wel chatbots, Tesla, voice control om de voordeur te openen of de huishoudelijke apparaten te bedienen. Tja, ik weet niet of een hybride vorm gaat werken. Ervaring leert dat dat geen kassucces wordt. Want stel nu dat je voice control vanwege een virus je stem niet herkent en je je woning niet meer in komt!?

Maar wacht even, is dan die innige, warme structuur van continue werken, lange uren maken, rennen van het een naar het andere ook geen beperking van je bewegingsvrijheid? Ben je nu ook geen slaaf van een structuur die je zelf hebt gecreëerd vanuit materialisme, een te consumptieve economie?

En doen we ook niet hetzelfde bij onze kinderen? Hun bewegingsvrijheid inperken door ze in een krappe schoolruimte met 30 man te plaatsen en 5 dagen lang stil en geconcentreerd te blijven zitten. Dan is het toch niet gek dat wanneer ze thuis zijn ze door het dolle zijn en je oren van je lijf tetteren. Of dat ze het liefst stil in een hoekje zitten en niet willen communiceren? Nee, het liefst plakken we allerlei speciale labels (zoals adhd, dyslexie) op ze dan ze te nurturen en te nourishen. Nou, wees dan ook niet verrast met de opbrengst van wat jij aan structuren hebt gecreëerd.

Lees ook: Unplug Traditional Learning

Dus wat wordt het? Terug dan naar vóór de COVID-19 periode? Terug naar een Nederland verstoken van de essentiële basissystemen zorg en onderwijs waar al jaren een noodkreet galmt? Terug naar een zorg die niet meer te betalen is? Waar verpleegkundigen en buitenlands gediplomeerde artsen tegen allerlei complexe BIG registraties en regels aan lopen en ondergewaardeerd zijn? Of naar een primair onderwijs waar er al jaren een lerarentekort heerst en waar eindtermen dateren uit het tijdperk van de Flintstones? Een Nederland waar het percentage depressieve stoornissen onder jongeren tussen 12 en 16 jaar enorm stijgt en dit nog steeds aan de jongeren zelf ligt. Naar een samenleving die denkt normaal te kunnen opereren in een digitale wereld? Alsof je uit je Tesla stapt en thuiskomt bij de Flintstones!

Lees ook: Opleiden in de zorgsector

En net als in voorgaande eeuwen hebben we ook nu een crisis nodig om ons ego te verkleinen. Om ons te doen realiseren hoe we als sociale wezens kwetsbaar zijn. Nu wordt zichtbaar wat er echt toe doet, waar het allemaal omdraait. Het voor elkaar zijn en voor elkaar zorgen. Van alleen naar wij, van buiten naar binnen. Net zoals daarvoor bij de social tribes.

Ja, de wake-up call van COVID-19 brengt ons terug naar de basis van ons bestaan. Dat onze kinderen van belang zijn voor ons voortbestaan. Zuinig zijn met onze natuurlijke bronnen, maar ook onze eigen levensbron. Want hoe je het draait of keert goede gezondheid is nergens te koop. En dan mag je wel de meest geavanceerde technologieën hebben, maar zonder onze aarde en zonder schone lucht zijn we nergens. Waar er eerst geen geld voor was, is nu ineens wel mogelijk. Dus ja, misschien is dit even nodig om ons te doen realiseren hoe het is in een virtuele kas te leven. Dat zonder de randvoorwaarden gezondheid en onderwijs, een economie, en daarmee de samenleving, ook langzaam sterft.

Bekijk ook: Infographic Becoming a Great Agile HR

Technologie schept de randvoorwaarden maar is nog steeds niet in de plaats van mensen. Wij mensen zijn nog steeds sociale wezens en als mens bezitten we allen 1 en dezelfde talent en dat is liefde. Liefde voor onszelf en voor onze naasten. Liefde kan door geen enkele technologie worden vervangen. De liefde die tot uiting komt in onze communicatie en ons gedrag. En in onze relaties. Vanuit het hart leren, vanuit het hart de organisatie processen inrichten, vanuit het hart op zoek gaan naar die unieke talenten die we allemaal bezitten.

Binnenkort: het volgende artikel uit de serie Unplug: Technology Meets Society.

Unplug Traditional Learning

1e artikel uit de serie Unplug: Technology Meets Society!

Je ziet het we hebben een ramp nodig, stormen, ellende, een ernstige virus om ons te doen realiseren dat het zo niet langer kan. Alle discussies over klimaatveranderingen, bosbranden, hoe het tekort in de zorg en het onderwijs op te lossen, ja dat brengt ons geen eenheid, levert geen effectieve oplossing. En dat is mens eigen. Niks van een ander willen aanhoren of accepteren totdat het jezelf overkomt.

Net zoals mijn langdurige, intense relatie met de Belastingdienst. Een relatie die me volledig heeft uitgekleed, gefrustreerd, me laten afvallen, maar me ook emmers vol tranen heeft gegeven om te douchen. Ik heb wel tig keer aan mijn God gevraagd waaraan ik dit had verdiend. Ik die altijd eerlijk en integer ben. Maar wat is eerlijk en wat is de waarheid? Ik ontdekte dat die eerlijkheid en waarheid voor een ieder anders is. Gebaseerd op onze ervaringen en denken. We kunnen alleen niet zo goed bij die waarheid komen, want ons mens zijn zit ons in de weg. Soms zijn we dicht bij die waarheid en soms heel ver. Uiteindelijk zijn het onze ervaringen die ons verder brengen. Het zijn onze leermomenten die bepalen welke stappen we wel of niet zullen zetten.

Net zoals mijn ervaring, dat ik altijd al mijn rechtszaken win, mij de kracht gaf om door te zetten. Net zoals mijn minimale ervaring met accountancy, mij inzicht gaf in de te nemen stappen in deze complexe materie. En die heftige, innige relatie heeft mij zoveel meer gebracht. Ja, ik mag zeer zeker spreken van innig als je elke dag uren aan de telefoon hangt en je gedachten volledig hierdoor in beslag worden genomen. En die relatie blijkt in werkelijkheid een verborgen zegen die ik toen nog niet kon zien. Want er bestaat een natuurlijke toestand van balans en rechtvaardigheid in onze wereld. Het leerde mij gevoelens van frustratie en weerstand los te laten en vertrouwen te hebben in eigen kunnen. Het leerde mij minimaliseren, op zoek te gaan naar andere wegen van voldoening, het leerde mij geduld te hebben. En zo begon ik met het zaaien van liefde voor en vertrouwen in mijn eigen capaciteiten.

Waar ik met mijn verhaal naar toe wil is dat het onze ervaringen zijn waar we van leren. De kennis die we daarmee opdoen is zoveel meer waard dan alleen de leerstof die we in de schoolbanken opdoen. Met alleen een diploma op zak ben je er nog niet. Het is niet dat papiertje die je leert hoe je je voelt wanneer je je pleidooi houdt, hoe je omgaat met stress, verdriet of ziekte. Het is die ervaring die de kleuraccenten in ons leven aanbrengt en verrijkt. Het is die ervaring waardoor onze vaardigheden verder worden ontwikkeld. Het is die ervaring die ons laat groeien, ons kracht geeft, ons doet experimenteren, ons risico’s laat nemen maar ook laat genieten. Voor alle recruiters die mij en alle anderen zo graag in een hokje willen plaatsen op basis van het papiertje, kijk ook naar andere elementen. Kijk naar de ervaring en onderzoek hoe iemands ervaring misschien wel zijn of haar diepst verborgen schatkist kan worden. 

Het Corona virus dwingt ons om op een andere manier naar het leven en hoe we leren te kijken. Nu het hele land gedwongen huisarrest heeft,  heeft Moeder Aarde even wat rustpauze van de roofbouw die we op haar en onszelf hebben gepleegd. Zijn de mensen die graag terug in de zorg willen, maar wat vanwege het papiertje niet mogelijk was, ineens op een andere manier welkom. Kijken we anders aan tegen het op afstand leren en werken, waardoor er ook een oplossing ontstaat voor het tekort aan en de werkdruk onder docenten. Ja, die externe factoren hebben we nodig om ons te doen realiseren dat huidige patronen onze creativiteit blokkeren. Om ons uit ons evenwicht te brengen zodat we naar de kern gaan en verandering leren accepteren. Pas als je beseft dat het oude overtuigingen zijn waardoor we te lang op de automatische piloot leven en het te veel energie vergt, dan pas kun je op een ander niveau naar onze complexe samenleving kijken. Dan pas kunnen wij deze manier van “lerend veranderen” verspreiden en kunnen wij vanuit onze eigen klantwaarde opereren. Ja, ook wij zijn klant van onszelf in de winkel die Moeder Aarde ons heeft gegeven. Pas dan kun je ook de keerzijde van het virus bezien en het een positieve wending geven. Elke omstandigheid of situatie heeft namelijk 2 kanten. Welke kies jij?

Lees ookUnplug Society to Innovate SMART Cities 

Opleiden in de zorgsector…. is een BIG 2 noodzakelijk?

Galerij

Deze galerij bevat 1 foto.

De snelle technologische ontwikkelingen, waarvan we soms de consequenties nog niet goed kunnen overzien, vraagt in deze tijd andere #kwaliteiten van mensen. Met name op de werkvloer wordt aanpassingsvermogen vereist. Vakkennis alleen is niet meer voldoende om met de hedendaagse vraagstukken om te gaan. De samenleving vraagt steeds meer maatschappelijke, sociale, morele….en menselijke waarden. Dit vergt een andere manier van leren, kijken naar iemand’s persoonlijke interesses, drijfveren. Het betekent een omgeving hebben die daar ruimte toe biedt. Overall, de werkvloer anders vormgeven. Continue Reading →

In hoeverre is er sprake van keuzevrijheid bij vermogensetikettering?

Galerij

Deze galerij bevat 1 foto.

Als startende ondernemer heb je veel zaken aan je hoofd waardoor het uitzoeken van bepaalde fiscale regels erbij inschiet. Je denkt dat komt later wel. Maar we vergeten dat later de prioriteit verandert. Later wordt vroeg laat. Later zit je opgescheept met diverse naheffingsaanslagen. Op de Belastingdienst hoef je niet te rekenen voor een toelichting. Dus waarom niet de fiscus het wat makkelijker maken door de opgedane zelfstudie inzake vermogensetikettering eens te delen met andere starters. Dit is ook direct het praktisch toepassen van het gelijkheidsbeginsel. En zeg nu eens eerlijk is dit geen creatieve wijze van doeltreffend en doelmatig wetgeving bij de burger brengen!? Continue Reading →

Kwaliteitscertificering in Suriname: Zin of Onzin?   

Galerij

Deze galerij bevat 1 foto.

Sinds jaren zijn kwaliteitsnormen en/of certificeringseisen (zoals onder andere ISO, OHSAS, KIWA, RA)  internationaal een begrip. Dit is ook dringend nodig, want door een steeds verdergaande import en export handel Continue Reading →